ΕΙΣ ΜΟΙΡΑΣ

Τις Μοίρες αξίωσε, Μούσα, και πάλι να υμνήσουμε

πανσέβαστες θεές, τρεις αδελφές αδιαίρετες

που αδράχτι κρατούν ιερό, στον αργαλειό τους υφαίνουν

όσα έγιναν, όσα γίνονται, όσα μέλλεται ακόμη να γίνουν.

Τον Δία εκείνες ανέθρεψαν, 
βρέφος ακόμη στο άντρο της Ρέας, 
την Αθηνά, την όμοια με γλαύκα θεά, 
εκείνες διδάξαν να υφαίνει.

Στων Μοιρών την άκαμπτη βούληση 
υποχωρούν αγρίμια και άνθρωποι,

η γη, ο ουρανός και η θάλασσα, οι θεοί και οι θεές, 
ο ίδιος ο Δίας.

Τις Μοίρες αξίωσε, Μούσα, και πάλι να υμνήσουμε,

πανσέβαστες θεές, παρθένες ντυμένες το φως,

που αδράχτι κρατούν ιερό, στον αργαλειό τους υφαίνουν

φως και σκοτάδι, ανάγκη και τύχη, το δυνατό, το αδύνατο,

τη χαρά, την οδύνη, τον πόθο, τον τρόμο,

αθανάτων θεών τις δυνάμεις, 
εφημέρων ανθρώπων τα όνειρα.

…

Χαίρετε, Μοίρες, κόρες της Νύχτας, Τύχη Αδράστεια Νέμεσι,

τρεις αδελφές αδιαίρετες, τρία νήματα, 

το ένα με τ΄ άλλο αταίριαστα,

σ΄ένα μόνο υφαντό, σ΄έναν κόσμο εξαίσιο αρμόζετε.

Χαίρετε, Μοίρες, κόρες της Νύχτας, Τύχη Αδράστεια 

και Νέμεσι εσύ, του Διός η ομόκλινη· 
εσύ δρόμους, λίγους πολλούς, 

σε κάθε ταξιδιώτη ανοίγεις, 

η Αδράστεια όμως, κυρά δίχως έλεος, διατάζει 

σε κάθ΄ επιλογή το τέλος ν΄απονέμεις που αρμόζει· 
από σένα η  Ελένη γεννήθηκε,

η ομορφιά της ζωής που αξίζει γι' αυτήν 
και τη ζωή του κανένας να δώσει.

Δέχου, θεά, τις άγιες σπονδές, τις ευχές, 
της ψυχής μας το αίμα, 
δίνε μας κρίση και χρόνο.

Χαίρετε, Μοίραι, θύγατρες Νυκτός Τύχη Ανάγκη Ελευθερία,

αληθεστάτη και αδιαίρετε τριάς, 

θεών απάντων και ανθρώπων μητέρες,

εύφρονι βουλή έλθοιτε ημίν 

—ευήκοοι, ευμενείς, λυσιπήμονες.