Eἰς Ἀπόλλωνα Καθάρσιον

Επάκουσέ μου, Απόλλωνα των καθαρμών, 

βλαστέ της τρυφερής Λητώς, και έλα, 

εσύ που, αφού το Δελφικό σου φίδι σκότωσες,

στου Πηνειού τα νάματα εξάγνισες το σώμα.

Σε είπαν, σώμα, μνήμα της ψυχής, 

μέσ' από σένα όμως ζει ―η ακριβή εκείνη. 

Χωρίς εσένα απρόσωπη στον άνεμο θα σκορπιστεί,

στο φως του ήλιου, στους θεούς

― στο άπειρο για πάντα.

Κάνε να σβήσουν, θεέ μου, να χαθούν 

βαθιά κάτω απ΄τη γη, μέσα στη θάλασσα

η θλίψη, ο φόβος, η οργή,

καθώς το καθαρό νερό τους ρύπους παρασύρει,

καθώς που λούζεται και αγαλλιά το σώμα.

Νύχτα 2ας προς 3η Ιουλίου 2013

«[...] Όταν τέλος έφτασαν στο δεντροφυτεμένο μονοπάτι γύρω από τους καταρράχτες Σάνκο, ο Χόντα ανακάλυψε για άλλη μια φορά ότι το πουκάμισό του είχε γίνει μούσκεμα.

"Μήπως η εντιμότητά σας θα ήθελε να δοκιμάσει τον εξαγνισμό του νερού; Είναι πολύ δροσιστικό."

"Μα θα ήταν σωστό να κάνει κανείς ένα τέτοιο λουτρό μόνο και μόνο για να δροσιστεί;"

"Και βέβαια κύριε. Όταν το νερό του καταρράχτη πέφτει με δύναμη πάνω σ'έναν άνθρωπο, του καθαρίζει τον νου. Γι'αυτό και αποτελεί θρησκευτική πράξη. Δεν χρειάζεται λοιπόν να προβληματίζεστε". [...]»  

Από τα «Αφηνιασμένα Άλογα» του Γιούκιο Μισίμα

Εἰς Ἀθηνάν Ἐργάνην

Επάκουσέ μας Αθηνά των τεχνιτών, κόρη του Δία - υφάντρα.

Τον άνεμό σου στέλνε, δέσποινα, τον δαίμονα εντός μας 

να πυρώνει,  

στην ποίησι χώρο να δίνουμε, θεά, στην πράξι 

και στα δικά σου έργα.  

7 Ιουλίου 2013

Εἰς θεοὺς πολιεῖς

Ακούστε μας, Δία και Αθηνά των πόλεων προστάτες.

Δαμάστε την άγρια Τύχη, της Απληστίας το αχόρταγο στόμα, 

τις πολιτείες στηρίξτε που εκείνες τραντάζουν.

Στους λαούς νέα ήθη, νόμους νέους εμπνεύστε, 

ικανούς αναδείξτε ηγέτες ―και έντιμους. 

Ασφαλές δώστε όλοι ―σε τούτη τη θάλασσα, σε όλη τη γη― 

ταξίδι να έχουμε.

Τον πόνο κρατήστε μακριά, τον πόλεμο, τον άκαιρο θάνατο. 
 

«Τον Οδυσσέα σκέφτομαι, ουράνιε πατέρα,

που πάντα σε σεβότανε και πρόσφερε θυσίες.

Αυτόν λυπούμαι, κύριε, που μόνος του πλανιέται

στης θάλασσας τα κύματα και τους λαούς του κόσμου.»

Είπ’ η Αθηνά κι ο Δίας της απάντησε βαρυσυννεφιασμένος:

«Οι θυσίες ειν’ αγαπητές, ευχάριστες αλήθεια,

όταν μαζεύονται οι άνθρωποι και τους θεούς κερνούνε,

κι εμείς τους δίνουμε αντίδωρο τη λάμψη του Ολύμπου.

Μ’ απ’ τις θυσίες πιο αγαπητά της αρετής τα έργα,

αυτά με αγάλλουν, κόρη μου, και τέρπουν την ψυχή μου,

όπου αυτά εκεί κι εγώ, 

το δίκαιο, η δύναμη και της ζωής η χάρη.

Θυσία δίχως αρετή βαθιά υποκρισία.

»Τον Παλαμήδη θυμήσου, κόρη μου, το τέκνο του Ναυπλίου,

λαοφιλή, πανέξυπνο και μέγα εφευρέτη,

άδικα τον κατηγόρησαν, άθλια τον σκοτώσαν.

Κι ήταν για τον χαμό του αίτιος ο κύρης της Ιθάκης.

Κόρη μου, μη με ρωτάς λοιπόν, γιατί οργή του έχω,

αφού τα ιερά για μένα σήκωνε και πρόσφερέ μου σφάγια·

σφάγιο ακάθαρτο μου πρόσφερε στεφανωμένο φθόνο

ο Οδυσσέας με σκέψη μιαρή τον δίκαιο Παλαμήδη.»  

Τον Παλαμήδη τον δίκαιο φέρτε, θεοί, στο φως δυνατό, 

ο βασιλιάς της Ιθάκης ας μείνει επί τέλους στην άκρη. 

24 Αυγούστου 2013, 4 Μαϊου 2016

Πρβλ. την επίκληση στην Αθηνά από τους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου

και τον ύμνο στην Αθηνά από τις Θεσμοφοριάζουσες (στ. 1143-4) του Αριστοφάνη.

(Από τον τόμο Ανθολογία αρχαίων ελληνικών ύμνων των εκδ. Ζήτρος)

Αν η φλόγα που χάθηκε ζει ακόμη αλλού

μακριά απ' το καμένο της ξύλο,

τότε κ' οι ψυχές των ανθρώπων που σβήσαν

συνεχίζουν να λάμπουν αλλού

μακριά απ' τα αγαπημένα τους σώματα.



Μόνο σε ίσκιους και όνειρα βασιλεύει η Περσεφόνη.




20 Φεβρουαρίου 1997, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Τιτάνες και Γίγαντες

Όταν, στα πανάρχαια χρόνια, οι Έλληνες ήθελαν να παρουσιάσουν
σε έργα τέχνης τους νικηφόρους αγώνες της Ιστορίας τους
με βάρβαρους λαούς,
καταφεύγανε πάντα σε θέματα μυθικά,
στην περίφημη Τιτανομαχία και Γιγαντομαχία,
που ήταν για κείνους το σύμβολο
της αιώνιας πάλης τους
για τη λευτεριά και το φως.

Τιτάνες και Γίγαντες ήταν πάντα οι άνισοί τους εχθροί,
μια κοσμογονία η Ιστορία τους...

Έτσι σαν τότε...
Που πάλευαν μανιασμένα στα σπλάχνα της γης
η φωτιά, ο σεισμός,
η ρευστή και ακατάλυτη δύναμη
που αργότερα μπήκε σε τάξη
και βρήκε την αρμονία, τη σταθερότητα, τη ζωή.

Εκείνη την κοσμογονική αναστάτωση
είχαν στους μύθους τους προσωποποιήσει
με τους Τιτάνες και Γίγαντες, που εδάμασαν οι θεοί τους...
Με τους Τιτάνες και Γίγαντες που θάχαν πάντα να πολεμούν,
για το φως
του πολιτισμού και της Ιστορίας τους.

Σοφίας Παπαδάκη, Τιτάνες και Γίγαντες, από την σειρά Κλασσικά Εικονογραφημένα των εκδόσεων Πεχλιβανίδη

Φιλήμονας και Βαυκίδα

Ζευγάρι πέθανε ακριβώς την ίδια ώρα

28 Απριλίου 2012

Οι δύο ηλικιωμένοι «έφυγαν» από τη ζωή την ίδια ακριβώς ώρα, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, όπου νοσηλεύονταν τις τελευταίες ημέρες σε διαφορετικές κλινικές.

Όπως έγραψε το thessalianews.gr, η γυναίκα, 77 ετών, νοσηλευόταν στην Παθολογική Κλινική του νοσοκομείου, όπου άφησε την τελευταία της πνοή στις έξι τα ξημερώματα της Πέμπτης, 26 Απριλίου, μετά από μάχη με πολύχρονη ασθένεια.

Την ίδια ώρα ακριβώς, ο 79χρονος σύζυγος της, απεβίωσε μετά από νοσηλεία του στη Χειρουργική κλινική του ίδιου νοσοκομείου.

Κανείς από τους δύο δεν έμαθε για το θάνατο του άλλου.

...κάτι το αληθινό που είχε μέσα του, 
κάτι που έκαιγε με μια παλλόμενη λαμπρότητα
- έπαψε μεμιάς να υπάρχει. 


(...)

Σέρνοντας πίσω μας μια άμαξα γεμάτη δάκρυα, 
πόσο λίγο ζούμε σ' αυτόν τον κόσμο της θλίψης
- πόσο ήδη έχουμε φύγει. 


(...)


...Το δικό του ιδανικό ήταν γραμμένο με φρέσκο μαύρο μελάνι 
πάνω σε μια αγνή, πάλλευκη κόλλα χαρτιού. 
Το κείμενο ήταν μυστηριώδες, αποκλείοντας όχι μόνο την ερμηνεία
μα και κάθε κριτική ή σχόλιο.  


(...)


«...Τι επιθυμείς πάνω απ΄όλα;» 


(...)


«Μπροστά στον ήλιο... που θα δύει 
πίσω από την κορυφή ενός λόφου, 
γεμάτος ευλαβική λατρεία... κοιτάζοντας πέρα
την αστραφτερή θάλασσα, 
κάτω από ένα ψηλό πεύκο ευγενικό...
να σκοτωθώ μονάχος.»


(...)


Έχει πολλή ώρα ακόμα ώσπου να βγει ο ήλιος -μονολόγησε ο Ισάο-
και δεν μπορώ να περιμένω. 
Δεν υπάρχει λαμπερός δίσκος που ν' ανατέλλει. 
Δεν υπάρχει κάποιο πεύκο ευγενικό να με σκεπάσει με τον ίσκιο του. 
Ούτε θάλασσα υπάρχει - να αστράφτει.»


(...)


Ακριβώς τη στιγμή που η λεπίδα έσκιζε τη σάρκα του, 
ο λαμπερός δίσκος του ήλιου τινάχτηκε ψηλά 
κι έγινε συντρίμμια
πίσω από τα βλέφαρά του. 

30 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

Από τα Αφηνιασμένα Άλογα του Γιούκιο Μισίμα (1925-1970)
από τις εκδόσεις Καστανιώτη και σε μετάφραση των Γιούρι Κοβαλένκο και Σταύρου Παπασταύρου
- ελάχιστα πειραγμένη από τον ιστολόγο