Οι Νήσοι των Μακάρων
Πέρ΄απ΄τον κύκλο των χωρών, στην άκρη της θαλάσσης,
σε ουρανό ανάμεσα και γη, στις Νήσους των Μακάρων,
εκεί ο ήλιος δεν μεσουρανεί, δεν χάνεται στον Άδη,
εκεί παντοτινή απλώνεται, σαν δειλινό σαν χάραμα,
μια μυστική αμφιλύκη.
Εκεί η Περσεφόνη φὐτεψε άλση και παραδείσους.
Εκεί των δικαίων οι σκιές, τα όνειρα των ζώντων,
εκεί το δικαστήριο των έσχατων ωρών μας,
εκεί ο Σάραπις, ο Αιακός, ο Μωυσής, ο Μίνως,
ο Κομφούκιος, ο Ιησούς, ο Βούδδας, ο Μωαμέθης,
ο Ζωροάστρης, ο Ραδάμανθυς, οι ρυθμιστές του βίου,
οι νομοθέτες των λαών δίπλα στην Περσεφόνη.
Εμπρός στον θρόνο του κριτή που διάλεξε ο καθένας
λόγο για τη ζωή του δίνει,
αν όπως όφειλε τη χάρηκε ή αν χαράμι πήγε,
αν πλήθυνε τα αγαθά ή τα δεινά του κόσμου,
ή άχθος αφέθηκε στη γη να τον τραβούν οι Μοίρες.
